Op stap met Amsterdammer John Mulder.

terug naar overzicht

Dinsdag, 19 december 2017

Amsterdam telt behoorlijk wat sportvissers die dolgraag mee zouden willen draaien in de top van de wedstrijdvisserij. Dat je niet zo maar mee vist met de top is wel duidelijk. Je moet er nogal wat voor doen, en voor laten, om alleen al Nationaal mee te kunnen draaien.

 Voor je ook Internationaal je mannetje staat, ben je zo een paar jaar verder.

Binnen de landelijke wedstrijdsport staat sinds een aantal jaren het teamvissen centraal. Onder het motto “Met teams naar de top”, is Sportvisserij Nederland druk bezig om het vissen in teams te promoten. De internationale wedstrijden zijn meestal teamwedstrijden waarbij de prestatie van het collectief vooropstaat. Dat het vissen in teams niet altijd even simpel is als het lijkt, is wel duidelijk.



Onder leiding van teamcaptains John Vasse en John Mulder is het Maver/Zammataro Team de laatste drie jaar heer en meester als het gaat om het zoetwatervissen in teamverband. Zo greep het team afgelopen de drie jaar de winst in de Nationale Teamtopcompetitie. Benieuwd naar het geheim van het team besloten wij eens op stap te gaan met de Amsterdamse captain van dit team, John Mulder.



De afspraak is zo gemaakt. John is een echte Amsterdammer en dat betekent dat we vandaag aan de Bosbaan in Amstelveen gaan zitten. De Bosbaan heeft natuurlijk de reputatie een karperwater te zijn, vandaag gaan we eens proberen of er ook nog witvis in rondzwemt. Volgens de verhalen is het ook een goed witviswatertje. Ik heb nog even snel een driedaagse vergunning geregeld; met alleen je Vispas ben je er niet. Je dient ook nog een vergunning te bezitten van de AHV; maar dat terzijde



John zit al gereed met de koffie; altijd een goed begin van de dag. Veel vis heeft hij nog niet gezien, maar dat is ook niet het belangrijkste van vandaag. We zijn hier om de geheimen van het team te ontrafelen. Ik brand natuurlijk van nieuwsgierigheid om hier meer over te weten te komen. Met John vallen er niet veel stiltes; als echte Amsterdam praat hij de gaten in je sokken en vliegen de anekdotes je om de oren.

De basis van het team werd in 1997 gelegd door Ad Toten die John en zoon Patrick Mulder, Leo Koot en Bert Aufderhaar benaderde om samen het Spro team te gaan vormen. Door de samenstelling van het team was toen al meteen duidelijk dat ze hoge ogen zouden gaan gooien. Toen ook, de helaas al overleden, Dick Endeveld tot het team toetrad was wel duidelijk dat het Spro team de komende jaren een factor was om rekening mee te houden. In de 17 jaar dat het team onder de vlag van Spro uitkwam werd een complete prijzenkast vol eremetaal bij elkaar gevist. In 2014 nam Spro de zakelijke beslissing dat het beschikbare budget anders besteed zou gaan worden, waardoor de leden van het team op zoek gingen naar een andere partij die hen wilde ondersteunen. Met Maver/Zammataro werd een waardig opvolger gevonden van Spro.



Inmiddels heeft John het plakboek er bij gehaald en bladert druk door de map. De ene anekdote wordt snel opgevolgd door een volgende. Zo komt het verhaal dat Bert Aufderhaar in 1999 Europees Kampioen werd natuurlijk voorbij. Voorafgaand aan dag 2 van dit kampioenschap moesten Bert en John met iets van een nagelvijltje een boomtak afzagen op de stek van Bert. De tak hing zodanig in de weg dat Bert niet met de matchhengel aan de slag kon. De tak werd met vereende krachten afgezaagd en de rest is geschiedenis; Bert werd Europees Kampioen. Ook de overwinningen van de andere teamleden komen voorbij. Er zijn zoveel wedstrijden gewonnen door de teamleden dat een volledig overzicht dit artikel al snel compleet zou vullen. De King of Clubs, Queen of Hearts of het Wout van Leeuwen Festival heeft menig keer en teamlid als winnaar voorbij zien komen.



Op mijn vraag: “wat is nu de basis is van het succes”, gaat John er eens goed voor zitten. De kunst is om een team samen te stellen dat bestaat uit teamleden die talentvol zijn, beschikken over de nodige ervaring, beschikken over analytisch vermogen, die tactisch zeer sterk zijn, elkaar het succes gunnen en die ook nog eens bij elkaar passen. Als John het vertelt klinkt het simpel, als ik zo om mij heen kijk in de wedstrijdwereld dan is het Maver/Zammataro team toch een van de weinige teams die het is gelukt om zo lang bij elkaar te blijven.

Afgelopen jaren is het team natuurlijk niet ongewijzigd gebleven. Oprichter Ad Totem besloot een jaar of wat terug om het rustiger aan te gaan doen; Dik Endeveld is helaas overleden. Stefan Altena, Peter Post, John Vasse en Patrick Broekhuizen versterkten het team. Naast de teamsuccessen van afgelopen drie jaar wisten Stefan Altena (2016) en Patrick Broekhuizen (2017) overigens ook de individuele titel nog eens naar zich toe te trekken. 



Tussendoor vertelt John nog een anekdote van de keer dat hij zat te trainen ergens in Noordholland, beet kreeg en zich al afvroeg wat voor groots hij nu aan de haak had. Na een rustige, stevige dril kwam er een hand boven water. Tot zijn niet geringe verbazing bleek zijn haak precies achter de trouwring van een overleden iemand te zijn blijven zitten. Zo’n verhaal vergeet je natuurlijk nooit. Ook de anekdote over de buurman die tijdens een wedstrijd tot twee keer toe met heel zijn hebben en houden het water in verdween, galmt bij mij nog lang na. Van vissen komt ondertussen niet zo veel meer.



Wat mij al die jaren dat ik het team al volg opvalt, is dat ze eigenlijk nooit stil blijven staan en altijd op zoek zijn naar nieuwe ontwikkelingen en nieuwe mogelijkheden om een nog beter resultaat te behalen. De visserij is de laatste jaren een stuk schraler geworden en dus moet je steeds meer moeite doen om een netje vis te vangen. Er is en wordt dus door de teamleden druk geëxperimenteerd met het gebruik van diverse soorten leem, bosgrond en vijveraarde in hun grondvoer. Daarnaast zijn Bert en Leo al jaren bezig met het ontwikkelen van hun eigen lokvoer. Het Bert & Leo Super Voorn en Super Brasem is overigens geen geheim en kan door iedereen aangeschaft worden. Lokvoerproducent Zammataro brengt het op de markt. Het team vist eigenlijk altijd met dit zelf ontwikkelde lokvoer. Beetje melasse en koriander er door heen en klaar is Kees. Volgens John gaan er verder geen geurtjes of andere additives bij. Het is maar even dat je het weet.  Onder de vlag van Timms dobbers worden de door de teamleden ontwikkelde dobbers op de markt gebracht. De “Bert” en de “Mulder” zijn inmiddels vaste waarden geworden in het wedstrijdcircuit. Langzamerhand wordt mij wel duidelijk waarom de mannen zoveel succes hebben.



Ook de taken zijn verdeeld. Iedereen doet datgene waar hij goed in is. Zo zijn John Vasse en John Mulder verantwoordelijk voor de randzaken zoals het boeken van overnachtingslocaties, officiële verplichtingen, boodschappen doen en het koken van de maaltijden. Alles is zo ingericht dat het team zich alleen maar op het vissen hoeft te richten. Peter Post en Bert Aufderhaar blijken tactisch en technisch de mannen te zijn die het voorwerk doen. Tijdens diverse teammeetings wordt dan de strategie verder fijngeslepen.

Ik heb het team de laatste jaren van dichtbij kunnen volgen en mij is opgevallen dat het tactisch en technisch niet alleen goed voor elkaar is, maar dat het team ook echt een team is. De sfeer zit er goed in en het lijkt er op dat er bijna altijd tijd is voor grappen en grollen. Volgens John is dat ongelooflijk belangrijk. Natuurlijk zijn de resultaten niet altijd top en het opvangen van elkaar na een tegenvallende prestatie is net zo belangrijk als het vieren van een overwinning. Humor is daarbij een onmisbaar instrument. Met een Amsterdammer als John Mulder in de gelederen moet dat geen probleem zijn.



Ook de bankrunners spelen een onmisbare rol in het geheel. In het hedendaagse wedstrijdvissen heb je gewoon een aantal jongens nodig die langs het wedstrijdparkoers lopen en zien wat er gebeurt. Als wedstrijdvisser ben je immers alleen bezig met je eigen stek en is er vaak niet genoeg zicht op wat de concurrentie doet. Bankrunners als Martijn Bakker, Henk Post en Gert van Veen zijn dan onmisbaar binnen het geheel.

Op mijn vraag of John nog tips heeft voor aankomende wedstrijdvissers die graag de absolute top willen halen, denkt hij even na voor hij een antwoord geeft. “Het allerbelangrijkste is dat je zoveel mogelijk aan de waterkant moet gaan zitten. Het maken van viskilometers is erg belangrijk. Daarnaast is het onderhouden van contacten met collega-wedstrijdvissers die je verder kunnen helpen natuurlijk erg belangrijk. Het belangrijkste is dat je samenwerkt met wedstrijdvissers die kennis met je willen delen. Als het dan meezit en je hebt voldoende talent kun je een heel eind komen”.

Wij kunnen het niet beter afsluiten en beginnen de boel in te pakken. Van vissen is niet veel gekomen, dat bewaren we voor een volgende keer. In 2018 vertegenwoordigt het Maver/Zammataro Team Nederland tijdens het WK in Hongarije. Wij kijken er al naar uit. 

Tekst en foto's: Gijs Nederlof